บล็อกไร้คนเหลียวแล

กลับมาดูกี่ครั้งคนยังน้อยๆ ยังงี้เหมือนเดิม

 

แต่ก็ดีแฮะ เหมือนได้เป็น พื้นที่ส่วนตั้วตัว

 

อารมประมาณว่า อืม...เงียบดี ...สงบดี

 

คนเม้นเยอะ ก็ต้องไปเม้นตอบเยอะ บางครั้งเรา

 

ก็ไม่อยากไปอ่านทุกเรื่องของเขา หรือบางเรื่อง

 

ไปอ่านแล้วก็ไม่สนุก แต่ก็ต้องเม้น เหมือนกับตอบแทน

 

แลกกันที่เขามาเม้น อย่างนั้นมันไม่สนุกเลย

 

 

สุขสันต์สถานที่แห่งความเงียบของฉัน

เขียนถึงบล็อก

 

รู้หรือป่าว ผมทำงานมาก็สัก 1 ปีกว่าๆ แล้ว ช่วงแรกอยากลาออกวันละหลายๆรอบ รอบละหลายๆวัน

 

แต่จนบัดนี้ความคิดผมก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลย เคยรู้สึกว่าทำเราต้องเป็นลูกน้อง ลูกจ้างเขาด้วยละ

 

เมื่อไรจะรวย เมื่อไรจะมีความสุขกับมัน ผมเชื่อนะว่าผู้ใหญ่หลายท่านคงก็พูดว่า ก็ต้องเป็นลูกน้องเขา

 

ก่อนให้เชี่ยญชาญ ถึงจะเป็นหัวหน้าได้ เป็นลูกจ้างเขาก่อนเพื่อที่จะได้เป็นเจ้าของ  ก็อาจจะจริงนะครับ

 

แต่ผมคิดไว้ว่ายังไงมันก็ไม่ใช่ ไม่ใช่ที่ต้องการ ทั้งๆที่งานก็โอเคนะ เงินก็โอเค  หน้าที่ ตำแหน่ง  

 

ผมกลับรู้สึกว่ามันแท้จริงแล้วหรอ ทำๆๆๆก้มหน้าก้มตาทำๆๆไป  เลื่อนขั้นก็ทำๆๆๆ แล้วก็เลื่อนขั้น

 

แล้วก็ทำๆๆ รู้สึกอีกครั้งหนึ่ง สุดท้ายกว่าจะเป็นหัวหน้า ก็อายุมากแล้ว แต่ก็ยังต้องกินเงินเดือนต่อไป

 

แล้วก็เกษียน

 

ผมอยากจะลาออกนะ กลับไปอยู่บ้าน ทำกิจาการที่บ้าน หลายคนอาจจะคิดว่าเอ่อ...ได้ดิ บ้านเมิง

 

มีธุรกิจของตัวเอง ถึงแม้ถ้าผมไม่มี ผมก็จะพยายาม ไม่ว่าขายกาแฟ  เช่าหนังสือ  หรือเล่นหุ้น 

 

ผู้ใหญ่ : คิดอะไรง่ายๆ คิดแบบเด็กๆ แล้วเมิงจะเอาไรกิน  มีความรู้หรอ ทำเป็นหรอ

 

ผมเชื่อว่าความตั้งใจจริง อาจจะเปรียบเหมือนลองนึกย้อนไปที่จบใหม่ได้งาน  ไม่ว่างานหนักแค่ไหน

 

กดดันแค่ไหน เรากลับรู้สึกสนุก ท้าท้าย หรือที่เรียกว่ามีไฟ อ่า แต่พอทำไปนานๆ ไฟนั้นก็ไม่รู้หายไปไหน

 

กลับเริ่มสึกแค่ว่า ไปทำงาน ทำๆๆ ทำไปเรื่อยๆ 

 

สุดท้ายเข้าเรื่องดีกว่า

 

บล็อก : (=='' เมิงผ่าน 2 หน้า เมิงยังไม่เข้าเรื่องอีกหรอ )  

 

ยังครับๆ  ตามหัวเรื่องนั้นแหละ     ถูกต้อง ???  ผมเชื่อนะว่า หลายคนคงจบป.ตรีมาพร้อมกับฝัน ฝันว่า

 

ืัืที่เรียนมา เราจะได้ทำงานกับมัน โตไปกับมัน 

 

ผู้ใหญ่ : ชีวิตมันก้อยังงี้แหละเมิง  ชีวิตไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบ

 

ผมเข้าใจว่าไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบ  แต่ทำๆๆ ไป แล้วจู่ก็รู้สึกว่ามันว่างเปล่าสิ้นดี ไหนละจุดหมาย 

 

เป็นหัวหน้า มีลูกน้อง แค่นั้นนะหรอ ทำไมจุดหมายมันเล็กแค่นั้นเอง

 

ผู้ใหญ่ : ชีวิต มันก้อยังงี้แหละ คิดเป็นเด็กไปได้่  มีงาน มีเงิน มีความสุข เติบโต มีครอบครัว มีลูก ส่งเสียลูก

 

แก่  แล้วก็ตาย

 

เอ่อเข้าใจเงียบก่อนได้ไหมครับ รบคานแล้วนะ ผมยังไม่เข้าเรื่องเลย

 

บล็อก :  เฮ้ย เมิงบ่นมาเป็นหน้าๆ ยังมีแต่น้ำหรอ

 

ครับน้ำทั้งนั้นแหละ ผมเคยบอกหรอว่าจะเอาเนื้อหา หรือสาระ

 

เอ่อ เอาครับ จบดีกว่า แค่คิดว่าที่เรียน ไม่ได้ใช้  ไปแล้วไปทำงานอีกแห่งที่ไม่ได้เกี่ยวกันเลย 

 

สิ่งที่เรียนมาก็วิชาเฉพาะชีพ ที่พอมีหน้ามีตาบ้าง  แบบรู้สึกว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคอ แล้วถ้าเราออกไป

 

ขายของต๊อกต่อยไปวันๆๆ  มีเงินอาจจะรวยกว่า หรือไม่รวย นั้นอนาคต แต่คนทำงานกินเงินเดือน

 

สักวันเขาจะเป็นใหญ่เป็นโต สิ่งที่คิดและจะทำมันถูกต้องแล้วหรอ ทำงานโดยไม่เหมือนกับที่เรียน

 

จบตั้ง......  ดันมาเป็นช่างซ่อมต๊อกต่อย ถูกต้องแล้วหรอ ชีวิตเป็นนี้ 

 

 

 

 

แล้วแบบไหนละถูกต้อง

 

 

 

 

........

 

สวัสดี 

 

หนี่ห่าว

 

ฮัลโล่

 

บองชูว